Dążenie do harmonizacji zewnętrznej oceny jakości / badania biegłości w badaniach hemostazy
Dążenie do harmonizacji zewnętrznej oceny jakości / badania biegłości w badaniach hemostazy
27 maja 2019, dr A. Raszeja-Specht

Jakość badań diagnostycznych jest kluczowym celem medycyny laboratoryjnej, od której oczekuje się pewności co do jakości wykonania testów we wszystkich podmiotach zaangażowanych w proces. Laboratoria starają się zapewnić najwyższą jakość swoich badań za pomocą różnych procesów, w szczególności poprzez uczestnictwo w programach wewnętrznej kontroli jakości i zewnętrznej oceny jakości (EQA). Jest to szczególnie ważne w przypadku badań hemostazy.

D-dimer: zmienne przedanalityczne, analityczne, poanalityczne i zastosowanie kliniczne
D-dimer: zmienne przedanalityczne, analityczne, poanalityczne i zastosowanie kliniczne
26 kwietnia 2019, dr A. Raszeja-Specht

D-dimer jest rozpuszczalnym produktem degradacji fibryny, pochodzącym z degradacji usieciowanej fibryny za pośrednictwem plazminy. Ten biomarker aktywacji krzepnięcia i fibrynolizy jest najczęściej rutynowo stosowany do wykluczania żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE, Venous thromboembolism) oraz do oceny ryzyka jej nawrotu i doboru optymalnego czasu trwania leczenia przeciwzakrzepowego.  Znajduje również zastosowanie do diagnozowania rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC) oraz do przesiewowego badania pacjentów ze zwiększonym ryzykiem VTE. 

Postępy w monitorowaniu bezpośredniej doustnej terapii przeciwzakrzepowej
Postępy w monitorowaniu bezpośredniej doustnej terapii przeciwzakrzepowej
12 marca 2019, dr A. Raszeja-Specht

Dostępność bezpośrednich doustnych antykoagulantów (DOACs) doprowadziła do zmiany paradygmatu w dziedzinie leczenia przeciwkrzepliwego, a leki z tej grupy są coraz częściej przepisywane pacjentom przyjmujących dotychczas antagonistę witaminy K lub heparynę drobnocząsteczkową. Pomimo dobrych doświadczeń z użyciem tych leków w stałych dawkach, istnieją pewne sytuacje kliniczne, w których zaleca się monitorowanie stężenia leku.

Hemostaza w praktyce: aktualny stan wiedzy
Hemostaza w praktyce: aktualny stan wiedzy
31 stycznia 2019, dr A. Raszeja-Specht

Klasyczny podział  zaburzeń hemostazy obejmuje zaburzenia krwotoczne i zakrzepowe. Niezależnie od przyczyny zaburzeń, postępowanie diagnostyczne jest wielokierunkowe i obejmuje prawidłowo zebrany wywiad kliniczny, badanie podmiotowe, oraz właściwie dobraną liczbę i rodzaj badań laboratoryjnych.

Klinicznie istotne różnice między oznaczeniami aktywności czynnika von Willebranda
Klinicznie istotne różnice między oznaczeniami aktywności czynnika von Willebranda
24 stycznia 2019, dr E. Odnoczko

Ocena zdolności (aktywności) czynnika von Willebranda (VWF) do wiązania się z płytkami krwi jest kluczowym testem w diagnostyce i klasyfikacji choroby von Willebranda (VWD). Aktualnie na rynku dostępnych jest kilka rodzajów komercyjnych testów laboratoryjnych umożliwiających pomiar aktywności VWF, wykazujących odmienną konstrukcję metodyczną. Znaczenie i użyteczność kliniczna tych testów nadal nie jest w pełni poznana. Wiadomo jednak, że różnice między poszczególnymi metodami badania aktywności VWF mają duży wpływ na klasyfikację VWD.

Niebezpieczeństwo fałszywie ujemnych (wykluczających) lub fałszywie dodatnich (potwierdzających) wyników diagnostyki wrodzonej trombofilii w epoce antykoagulantów
Niebezpieczeństwo fałszywie ujemnych (wykluczających) lub fałszywie dodatnich (potwierdzających) wyników diagnostyki wrodzonej trombofilii w epoce antykoagulantów
15 stycznia 2019, dr A. Raszeja-Specht

Większość wytycznych i zaleceń związanych z diagnostyką laboratoryjną trombofilii wyklucza wykonywanie badań diagnostycznych w okresie stosowania leków o działaniu przeciwkrzepliwym, głównie ze względu na możliwość uzyskania wyników fałszywie dodatnich.  

Rywaroksaban w porównaniu z warfaryną u chorych z zespołem antyfoasfolipidowym wysokiego ryzyka. Badanie TRAPS.
Rywaroksaban w porównaniu z warfaryną u chorych z zespołem antyfoasfolipidowym wysokiego ryzyka. Badanie TRAPS.
11 grudnia 2018, prof. J. Musiał

Riwaroksaban (DOAC; inhibitor czynnika Xa) jest bezpiecznym, alternatywnym lekiem dla antywitamin K w leczeniu ŻChZZ i migotania przedsionków. Badanie typu RCT porównywało skuteczność i bezpieczeństwo rywaroksabanu 1 x dz. 20 mg (15 mg przy upośledzonej czynności nerek) z warfaryną (docelowy INR 2,5) u chorych na zespół antyfosfolipidowy obarczonych wysokim ryzykiem, określanym jako „trójpozytywność”.