Choroba von Willebranda (VWD) bywa czasami nazywana „damską hemofilią”, ponieważ nie jest dziedziczona w sposób sprzężony z płcią i dlatego nie dotyka przede wszystkim mężczyzn. Co więcej, przez specyfikę biologii kobiet, są one szczególnie narażone na niebezpieczne powikłania choroby, a ich objawy były często bagatelizowane.

W 1926 roku, kiedy Erik von Willebrand opisał nieznany dotąd zespół krwotoczny u rodziny z Wysp Alandzkich, nie było pod ręką ani nowoczesnej diagnostyki laboratoryjnej, ani ustandaryzowanych narzędzi oceny krwawień. Mógł posłużyć się wyłącznie obrazem klinicznym pacjentów. Częste siniaki, krwawienia z nosa, obfite miesiączki, krwawienia po ekstrakcjach zębów czy nawet krwotoki stawowe układały się w obraz choroby, która nie przypominała klasycznej hemofilii. Dziś wiemy, że była to choroba von Willebranda (VWD), czyli najczęstsza wrodzona skaza krwotoczna, a zarazem jedna z najbardziej złożonych.

Choroba von Willebranda od stu lat prezentuje prawdziwe oblicze hematologii: jest jednocześnie najczęstszą wrodzoną skazą krwotoczną i jedną z najtrudniejszych diagnostycznie. Choć już Erik von Willebrand potrafił odróżnić ją od klasycznej hemofilii i trombastenii Glanzmanna, dzisiejsi klinicyści, wyposażeni przecież w znacznie bardziej zaawansowane narzędzia, wciąż mierzą się z jej zmiennością fenotypową, niejednoznacznością objawów i ograniczeniami dostępnych testów. Postęp, jaki dokonał się w diagnostyce, terapii i genetyce VWD, nie uprościł obrazu choroby, lecz raczej odsłonił jego wielowarstwowość.

Polski system ochrony zdrowia stoi przed poważnymi wyzwaniami: starzejącym się społeczeństwem i ograniczonymi zasobami kadrowymi. W odpowiedzi coraz częściej mówi się o zaawansowanej praktyce pielęgniarek, szczególnie w podstawowej opiece zdrowotnej i ambulatoryjnej opiece specjalistycznej. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) podkreśla, że w krajach Europy Zachodniej, w których zaawansowana praktyka pielęgniarska jest dobrze rozwinięta, pielęgniarki realizują nawet 30–40% świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej.¹ Dla porównania zaawansowana praktyka pielęgniarska w Polsce obejmuje zaledwie 3% pielęgniarek.